terk-ediliş

Bir ayrılık için en az iki kişi gerekir ve hiçbiri kolay değildir. En derinliksiz, en düz veya sevgisiz insan için bile ayrılık kolay değildir. Çünkü ayrılık kendi başına bir eylemdir ve en bağımsız ruhlusundan, en bağımlısına kadar herkesi yorar. Ayrılığın güzeli yoktur, çünkü her ayrılık kendi içinde bir(kaç) düşkırıklığı taşır. Doğasında ister alışkanlık veya aşk, ister dostluk veya kan bağı olsun her beraberlik en azından bir taraf için emek verilmiş, süreklilik umudu taşımış insan işi bir ilişkidir ve ayrılık bu umudun bitmesinin işareti, aslında başarısızlığının bir başka adıdır. Mutlu aşk vardır da mutlu ayrılık yoktur. Kurtuluş anlamına gelen ayrılıklarda bile bilinçaltının suçluluk veya intikam merkezleri çoktan uyarılmış ve hiç beklenmedik zamanlarda burnunuzdan gelecek kâbuslar veya krizler istikbâl hânenize çoktan kaydedilmiştir. Mecburen veya istemeden oluşan ayrılıklar kadar isteyerek ayrılmaklar-ki, buna terketmek de denir- ve terkedilmek gibi onlarca çeşidi olan ayrılık, yaşam yolculuğunun ’mutlaka’larından biridir. İtiraf etmekte zorlansak da hiç terketmemiş olanımız bile en az bir defa terkedilmiştir. Yaşamdaki en son ayrılık ölümdür ve her ayrılık aslında bir ölüm provasıdır.....